Zaliczanie wpłat przez wierzyciela
Zaliczenie (zarachowanie) wpłat przez wierzyciela opiera się przede wszystkim na art. 451 kc oraz – w egzekucji – na art. 1026 § 2 kpc. Kluczowe jest, czy dłużnik przy wpłacie złożył skuteczne oświadczenie, który dług i w jakim zakresie chce spłacić, oraz czy chodzi o zwykłą zapłatę, czy środki przekazywane przez komornika.
Jeżeli dłużnik ma kilka długów wobec jednego wierzyciela, może przy spełnieniu świadczenia wskazać, który z nich chce zaspokoić; wierzyciel jest tym związany co do wyboru długu. Jednak nawet przy jednoznacznym wskazaniu długu dłużnik nie może wymusić zaliczenia w pierwszej kolejności na należność główną; wierzyciel może najpierw zaliczyć wpłatę na odsetki związane z tym właśnie długiem. Gdy dłużnik nie wskaże przy zapłacie, na który dług świadczy, prawo wyboru przechodzi na wierzyciela; oświadczenie wierzyciela powinno wynikać z pokwitowania. Jeżeli ani dłużnik, ani wierzyciel nie złożą oświadczenia, spełnione świadczenie zalicza się w pierwszej kolejności na dług wymagalny, a jeśli jest kilka – na ten najdawniej wymagalny.
Przy kwotach przekazywanych wierzycielowi przez komornika sądowego kodeks postępowania cywilnego nakazuje: najpierw koszty postępowania egzekucyjnego, koszty procesu sądowego o zapłatę (opłata od pozwu i ewentualne koszty zastępstwa procesowego), następnie odsetki, na końcu należność główną.
Zaktualizowano 24 listopada 2025 r.