Uznanie długu przez pracownika
Pytanie: Właściciel sklepu jest mi winien za towar. Podjechałem tam raz ale był tylko jego pracownik i ten pracownik podpisał mi uznanie długu – zobowiązanie do spłaty. Czy takie uznanie długu przez pracownika wystarczy do otrzymania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym?
Odpowiedź: Pracownik niebędący członkiem zarządu lub nieposiadający odpowiedniego pełnomocnictwa co do zasady nie może skutecznie uznać długu w imieniu pracodawcy w sposób wywołujący skutki prawne. Jeżeli zatem pracownik ten nie jest pełnomocnikiem właściciela – dłużnika uprawnionym do zaciągania w jego imieniu zobowiązań i składania w tym zakresie oświadczeń, to nie doszło do uznania długu wobec czego nie jest to przesłanka do uzyskania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym.
Sprawdziłem w CEIDG i ten pracownik ani nikt inny nie figuruje tam jako pełnomocnik.
To, że nie figuruje jako pełnomocnik w CEIDG jeszcze nie oznacza, że tym pełnomocnikiem nie jest natomiast nawet jeżeli jest pełnomocnikiem a Pan nie jest w posiadaniu takiego pełnomocnictwa, to i w postępowaniu sądowym mogą nie przyznać się, że jest to pełnomocnik. Tak czy inaczej, takie uznanie długu dokonane przez pracownika o którym nie wiadomo czy posiada stosowne pełnomocnictwo, nie jest uznaniem długu wiążącym właściciela – dłużnika.
Niewłaściwe uznanie długu (np. korespondencja, prośba o rozłożenie długu na raty, częściowa spłata) może być skuteczne, jeżeli pracownik który je składa, z racji zajmowanego stanowiska i zakresu obowiązków ma rzetelną wiedzę o zobowiązaniach firmy i działa w jej imieniu. W doktrynie dopuszcza się, że pracownik na stanowisku kierowniczym, upoważniony do takich działań, może skutecznie złożyć oświadczenie o niewłaściwym uznaniu długu. Jednak nawet wtedy, skutki prawne (np. przerwanie biegu przedawnienia) są oceniane indywidualnie przez sąd i zależą od okoliczności, w tym zakresu umocowania i faktycznej wiedzy pracownika.
Zaktualizowano 01 lipca 2025 r.