Bezpłatna pomoc prawna

Pytanie: Czy ktoś jest w stanie mi wskazać przepisy (konkretny paragraf/artykuł) mówiące o tym, czy można, czy też nie można zastosować w rozliczeniu PIT-37 pełną kwotę 3.000 zł w poz. 53 w przypadku uzyskania przychodu z pracy na etacie i zastosowaniu ulgi 4+? W internecie różne opinie widziałam – znalazłam, że można w pełnej kwocie nawet jeśli cześć przychodów jest zwolniona z opodatkowania, a część nie (przychody powyżej kwoty zwolnionej z podatku), ale w pit-11 mam podane 1.300 zł i księgowa twierdzi, że nie mogę, bo przez część roku nie było opodatkowania. A przecież KUP jest odliczane od przychodu i dopiero później dochód jest zwolniony z podatku. Niestety żadnej informacji podpartej konkretnym przepisem potwierdzającym obie możliwości nie mogę znaleźć.

Odpowiedź: W przepisach brak zakazu zastosowania pełnych rocznych kosztów pracowniczych tylko dlatego, że część przychodów z umowy o pracę jest zwolniona z PIT w ramach ulgi 4+; decyduje faktyczny okres uzyskiwania przychodu ze stosunku pracy, a nie to, czy dochód z tego źródła był opodatkowany. Koszty pracownicze określa art. 22 ust. 2 ustawy o PIT, który wskazuje miesięczne i roczne limity – 250 zł miesięcznie i nie więcej niż 3.000 zł rocznie przy jednym stosunku pracy. Przepis uzależnia limit od liczby stosunków pracy i miejsca zamieszkania, a nie od tego, czy dochód z tego stosunku pracy został ostatecznie opodatkowany (np. po zastosowaniu ulgi 4+).

Ulga 4+ jest zwolnieniem przychodu do kwoty 85.528 zł rocznie na osobę z określonych źródeł przychodu (m.in. ze stosunku pracy), uregulowanym w art. 21 ust. 1 pkt 153 ustawy o PIT. Przepis ten mówi tylko o zwolnieniu przychodu do limitu i nie wprowadza żadnych ograniczeń w zakresie stosowania pracowniczych kosztów uzyskania przychodów. Ogólną zasadę, że koszty można ponosić również przy przychodach zwolnionych, opisuje art. 22 ust. 1 ustawy o PIT (koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub zabezpieczenia źródła, z wyjątkami z art. 23). Z interpretacji dotyczących ulgi 4+ przy działalności gospodarczej wynika wprost, że koszty pozostają kosztami podatkowymi także wtedy, gdy przychód z danego źródła jest zwolniony z opodatkowania w ramach ulgi 4+ (brak obowiązku wyłączania kosztów przypadających na przychód zwolniony).
​
Instrukcje i opracowania do PIT wskazują przykład: przy przychodach z etatu objętych ulgą 4+ nadal można zastosować pełne roczne koszty pracownicze (np. 250 zł × 12 = 3.000 zł), oczywiście przy założeniu, że stosunek pracy i przychód z niego istniały przez cały rok. Jeżeli pracowałeś cały rok na jednym etacie i przysługują Ci podstawowe koszty pracownicze, to przepisy pozwalają na zastosowanie pełnej kwoty 3,000 zł, nawet jeśli część dochodu z etatu była zwolniona w ramach ulgi 4+; ograniczenie wynika jedynie z liczby miesięcy zatrudnienia, a nie z faktu zastosowania zwolnienia. Płatnik (pracodawca) nalicza koszty co miesiąc tylko za okres, gdy faktycznie wypłacał przychód ze stosunku pracy, więc jeżeli zatrudnienie trwało krócej niż 12 miesięcy, to w PIT‑11 znajdzie się suma kosztów za faktyczne miesiące (np. 250 zł × liczba miesięcy).

Jeżeli Twoja księgowa twierdzi, że nie możesz zastosować pełnych 3.000 zł, ponieważ przez część roku nie nie istniała podstawa opodatkowania, to należałoby zweryfikować, czy problem nie dotyczy w rzeczywistości liczby miesięcy zatrudnienia (okresu uzyskiwania przychodu), bowiem przepisy nie uzależniają limitu kosztów od opodatkowania dochodu po zastosowaniu ulgi 4+, ale od okresu uzyskiwania przychodu z pracy.