Kara prac społecznych na zasiłku rehabilitacyjnym
Pytanie: Jak sąd podchodzi do prac społecznych (w zastępstwie kary pozbawienia wolności) jeśli ktoś przebywa na zasiłku rehabilitacyjnym?
Odpowiedź: Kara w formie wykonywania prac społecznie użytecznych, to kara ograniczenia wolności (nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne, pod nadzorem kuratora). Jeżeli stan zdrowia uniemożliwia skazanemu wykonywanie tej kary, to sąd na podstawie art. 63 k.k.w. ma obowiązek udzielić przerwy w odbywaniu kary do czasu ustania przeszkody. Podstawą wydania takiej decyzji jest dokumentacja medyczna i zaświadczenie od lekarza, a nie wyłącznie pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego. Sąd może udzielić przerwy w wykonywaniu prac społecznych na czas niezdolności do pracy. Po dłuższym okresie niezdolności może na podstawie art. 64 k.k.w. rozważyć uznanie kary za wykonaną w części, jeśli uzna, że cele kary i tak zostały osiągnięte. Jeżeli skazany uchyla się od prac bez usprawiedliwienia, kurator może wnosić o zastępczą karę pozbawienia wolności; wówczas znowu sąd bada, czy choroba rzeczywiście uniemożliwiała pracę.
Zasiłek rehabilitacyjny przysługuje osobie czasowo niezdolnej do pracy, ale prace społeczne często są lżejsze lub o innym charakterze niż zwykła praca zarobkowa, więc sąd bada, czy skazany może wykonywać konkretnie te prace. Jeżeli lekarz stwierdzi niezdolność także do tego rodzaju aktywności (np. zakaz dźwigania, chodzenia, wysiłku), wówczas sąd powinien uwzględnić to przy udzieleniu przerwy albo zmianie zakresu prac. Sugeruje jak najszybciej poinformować kuratora, a najbezpieczniej także i sąd o pobieraniu zasiłku rehabilitacyjnego i przedstawić zaświadczenia i w razie potrzeby złożyć wniosek o przerwę w wykonywaniu kary ograniczenia wolności na podstawie art. 63 k.k.w.