Bezpłatna pomoc prawna

Zasadniczo możesz ściąć drzewo owocowe na własnej posesji bez pozwolenia. Na podstawie art. 83f ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody zezwolenie ani zgłoszenie nie jest wymagane dla drzew i krzewów owocowych. Dotyczy to sytuacji, gdy drzewo owocowe rośnie na prywatnej posesji (nie w pasie drogowym, nie na terenie gminnym itp.), nie znajduje się na terenie nieruchomości (lub jej części) wpisanej do rejestru zabytków oraz nie jest elementem terenów zieleni w rozumieniu ustawy (np. park miejski, zieleńce, skwery). Jeżeli zatem Twoja działka jest zwykłą działką budowlaną, rekreacyjną lub ogrodową, nieobjętą ochroną konserwatorską, drzewo owocowe możesz usunąć bez żadnych formalności.

Istnieją jednakże wyjątki od tych zasad. Musisz wystąpić o zgodę (lub przynajmniej sprawdzić w urzędzie), jeżeli drzewo owocowe rośnie na terenie lub części terenu wpisanego do rejestru zabytków (wtedy decyzję wydaje organ ochrony zabytków) lub gdy jest częścią terenów zieleni w rozumieniu ustawy (np. zieleń przy szkole, parku, urzędzie).

Dodatkowo wskazane jest mieć na względzie okres lęgowy ptaków; co prawda ustawa nie zakazuje samej wycinki drzew owocowych, ale przepisy o ochronie ptaków i gniazd powodują, że praktycznie zaleca się wycinkę między ok. 15 października a 1 marca. Na wszelki wypadek warto też uprzednio sprawdzić w urzędzie gminy ewentualne miejscowe plany / uchwały gminy w strefach ochrony przyrody (parki krajobrazowe, Natura 2000).

W przepisach nie istnieje zamknięta, urzędowa lista drzew owocowych, więc za nie‑owocowe uznaje się po prostu wszystkie gatunki, które nie tworzą jadalnych owoców użytkowanych jako owoce (w praktyce sadowniczo‑konsumpcyjne). W praktyce ogrodniczej i przy wycince za drzewa owocowe przyjmuje się przede wszystkim: jabłonie, grusze, śliwy, wiśnie, czereśnie, morele, brzoskwinie, orzech włoski, czasem też morwę i inne gatunki uprawiane typowo na owoce do jedzenia.