Doradca

bezpłatne porady prawne i finansowe

Rzekoma pożyczka – oddalenie powództwa o zapłatę

skomentuj

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy w … Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2o11 r. w … na rozprawie sprawy z powództwa ML
przeciwko DK
na skutek apelacji powoda od w Sądu Rejonowego w …
z dnia 31 sierpnia 2010 R., sygn. akt I i Cupr …
oddała apelację i zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.
Dnia 10 lutego 2011 r.

Uzasadnienie
Powód ML wniósł o zasądzenie od pozwanego DK kwoty 10.000 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 31 maja 2002 roku i kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazał. iż nabył roszczenie wobec pozwanego na skutek przelewu powierniczego wierzytelności. a jest ono stwierdzone pisemnym oświadczeniem pozwanego, w którym zobowiązał się do zwrotu kwoty 10.000 złotych. Pomimo wezwania do dobrowolnej spłaty wierzytelności pozwany nie dokonał żadnej wpłaty.
W dniu 30 listopada 2009 roku Sąd Rejonowy w … wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym uwzględnił powództwo w całości.
Od powyższego nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu podał, iż roszczenie jest całkowicie bezzasadne. pozwany uchylił się od skutków prawnych swojego oświadczenia woli z dnia 11 kwietnia 2002 roku, bowiem zostało ono złożone innej osobie pod wpływem groźby. Wskazał, iż powód nie podał żadnej podstawy prawnej ani faktycznej dochodzonego roszczenia. pozwany natomiast wbrew twierdzeniom pozwu odpowiedział na wezwanie do zapłaty pismem poleconym z dnia 3 listopada 2009 roku. nadanym w dniu 5 listopada 2009 roku, natomiast pozwany oświadczeniem złożonym TJ skutecznie uchylił się od skutków prawnych złożonego w dniu 11 kwietnia 2002 roku oświadczenia woli.
W odpowiedzi pozwany podtrzymał żądanie pozwu.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2010 roku Sąd Rejonowy w … oddalił powództwo oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.217 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
Sąd Rejonowy oparł rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym i prawnym:
Sąd ustalił, iż w lutym 2002 roku pozwany DK wraz ze znajomym RJ zaproszeni zostali do pokoju w studenckim akademiku we Wrocławiu. Pomylili pokoje i trafili do pokoju TJ, który otworzył im drzwi. Próbowali wejść do pokoju. zanim zorientowali się, że pomylili pokoje wywiązała się szarpanina. a następnie drzwi zostały przed nimi zamknięte. Chcieli przeprosić za wtargnięcie. ale TJ nie otworzył im już drzwi. Po kilku dniach DK został wyprowadzony z sali wykładowej przez dwóch policjantów i zaprowadzony na komisariat policji w związku z próbą wejścia do pokoju TJ w akademiku. Przesłuchanie było przeprowadzone w obecności ojca TJ, na którego wpływy w policji powoływał się TJ mówiąc do pozwanego. że nie odpuści tego, że pozwany wtargnął do jego pokoju i ma ojca byłego milicjanta. Po kilku tygodniach pozwany otrzymał telefon z propozycją spotkania z ojcem TJ celem ostatecznego załatwienia sprawy. Pojechał na spotkanie na którym zażądano od niego by zapłacił kwotę 10.000 złotych. Wręczono mu kartkę. aby spisał oświadczenie. ale z uwagi na zdenerwowanie nie był w stanie spisać dyktowanej treści. Zabrano mu kartkę, a pozwany jedynie podpisał oświadczenie. Sporządzono go w jednym egzemplarzu. Po otrzymaniu w 2004 roku wezwania do zapłaty pełnomocnik pozwanego zwrócił się o przesłanie oświadczenia poprzednika prawnego, ale ten oświadczenia nie przesłał. Na skutek kolejnego wezwania do zapłaty skierował 28 grudnia 2009 rok oświadczenie do TJ o uchylenie się od skutków prawnych złożonego w dniu 11 kwietnia 2002 roku oświadczenia woli.
Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznania pozwanego DK natomiast odmówił nadania waloru wiarygodności zeznaniom świadka TJ
W świetle takich ustaleń Sąd Rejonowy zważył iż oświadczenie które powód dołączył do pozwu nie stanowi umowy pożyczki, nie wymienia nawet przyczyny (causa) leżącej u podstaw zobowiązania pozwanego do zwrotu 10.000 złotych. Sąd uznał, iż przedmiotowe oświadczenie nie jest wystarczającym dowodem dla przyjęcia, iż między zbywcą wierzytelności i pozwanym doszło do zawarcia umowy pożyczki. Ponadto, ani w umowie o przelew wierzytelności ani w pozwie nie wskazano jako podstawy umowy pożyczki, a jedynie oświadczenie jakie podpisał pozwany 11 kwietnia 2002 roku. Sąd uznał, iż oświadczenie z 11 kwietnia 2002 roku zostało sporządzone pod wpływem groźby polegającej na zawiadomieniu organów ścigania o niepopełnionym przestępstwie. Gdyby pozwany nie podpisał oświadczenia TJ miał złożyć zawiadomienie o napaści przy próbie wtargnięcia do jego pokoju w akademiku uczelnianym przez pozwanego używając znajomości ojca na policji. Pozwany mógł czuć zagrożenie, albowiem otrzymał do podpisana oświadczenie już po zabraniu go przez funkcjonariuszy policji z uczelni celem przesłuchania. Zatem oświadczenie to dotknięte jest wadą oświadczenia woli powodującą względną nieważność czynności prawnej, czyli jego wzruszalność. Oświadczeniem z dnia 28 grudnia 2009 roku pozwany skutecznie uchylił się od skutków prawnych złożonego pod wpływem groźby oświadczenia woli z dnia 11 kwietnia 2002 roku. Sąd Rejonowy uznał, iż powód pomimo spoczywającego na nim obowiązku nie udowodnił, iż z poprzednikiem prawnym łączyła pozwanego umowa pożyczki, natomiast pozwany skutecznie uchylił się od skutków prawnych złożonego poprzednikowi prawnemu powoda oświadczenia woli z dnia 11 kwietnia 2002 roku. Mając powyższe na względnie Sąd Rejonowy na podstawie art. 88 k.c. w zw. z art. 87 kc oddalił powództwo. O kosztach procesu orzeczona na podstawie art. 98 k.p.c.
Od powyższego wyroku apelację złożył powód domagając się zmiany zaskarżonego wyroku i zasądzenie powództwa w całości wraz z kosztami postępowania względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 233 I k.p.c. przez dokonanie błędnej oceny dowodów zwłaszcza dowodu z przesłuchania świadków RJ i UL i uznania ich za wiarygodne, pomimo oczywistej sprzeczności wynikających z tych zeznań zwłaszcza co do wiedzy świadków na temat podpisania przez pozwanego zobowiązania zwrotu 10.000 zł. Bezpodstawnej odmowy uznania za wiarygodne zeznań świadka TJ oraz błędne przyjęcie, że oświadczenie pozwanego z dnia 11 kwietnia 2002 roku zostało sporządzone pod wpływem groźby której stan trwał do czasu oświadczenia z dnia 28 grudnia 2009 roku.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja powoda jako bezzasadna nie mogła zostać uwzględniona.
Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i trafnej wykładni prawa materialnego.
Sąd Okręgowy podziela i uznaje za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, ponieważ ustalenia te znajdują uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a dowody Sąd ten ocenił w granicach zakreślonych w art. 233 1 k.p.c. zaś wnioski Sądu Rejonowego, co do istotnych okoliczności stanu faktycznego wynikają z treści przeprowadzonych dowodów. Przede wszystkim postawienie zarzutu sprzeczności ustaleń sądu z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może polegać na zaprezentowaniu przez pełnomocnika skarżącego stanu faktycznego ustalonego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów oraz twierdzeniu, że przedstawiona przez świadków wersja wydarzeń korzystna dla pozwanego DK wynika z faktu, iż łączy go ze świadkami RJ oraz UL więź przyjaźni. Zarzut strony skarżącej należałoby uznać za zasadny jednie wówczas gdyby pełnomocnik wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów a w szczególności regułom logicznego myślenia oraz zasadom doświadczenia życiowego. Podnoszony przez stronę powodową zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów nie znajduje zatem żadnego uzasadnienia.
W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy trafnie uznał, iż przedmiotowe oświadczenie z dnia 11 kwietnia 2002 roku, na które powołuje się powód nie stanowi umowy pożyczki (art. 720 1 k.c.) po pierwsze z tego względu, iż nie zawiera niezbędnych elementów umowy. Umowa pożyczki w swojej treści powinna bowiem poza obowiązkiem zwrotu pożyczki oraz przedmiotem pożyczki wskazywać między innymi strony umowy z określeniem ich roli w tym stosunku oraz pełne adresy stron. Przedmiotowe oświadczenie tychże elementów nie zawiera a po drugie ani w umowie o przelew wierzytelności, ani w pozwie, nie wskazano jako podstawy umowy pożyczki, a jedynie powołano się na oświadczenie jakie podpisał pozwany. Twierdzenie powoda o zawarciu umowy pożyczki jako podstawy oświadczenia pierwszy raz pojawiło się dopiero w trakcie rozprawy przed Sądem I instancji. Trafnie zatem Sąd Rejonowy przyjął. iż oświadczenie, które powód dołączył do pozwu nie stanowi umowy pożyczki. Ponadto Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny – wbrew twierdzeniu skarżącego, zasadnie oparł się na zeznaniach świadków UL oraz RJ albowiem zeznania powyższych świadków były spójne zarówno co do zdarzenia z lutego 2002 roku, w którym bezpośrednio uczestniczył świadek RJ, jak również odnośnie okoliczności podpisania oświadczenia oraz sytuacji wyprowadzenia pozwanego z uczelni przez funkcjonariuszy policji, które szczegółowo zrelacjonował świadkom pozwany. Sąd Rejonowy trafnie zwrócił uwagę na wiele szczegółów, które spowodowały iż należało dać wiarę zeznaniom pozwanego. natomiast odmówić wiary zeznaniom świadka TJ. Sąd I instancji wskazał, iż z zeznań w/w świadka wynika, iż nie znał się z pozwanym dobrze, spotykali się jedynie na uczelni i to w przerwach pomiędzy wykładami, nigdy nie był w mieszkaniu pozwanego a pozwany również go nie odwiedzał, poza uczelnią się nie spotykali. Trudno zatem przyjąć, iż świadek TJ pożyczyłby pieniądze osobie, której nie zna, nie wie nawet dokładnie gdzie mieszka. Również porównanie stanu majątkowego pozwanego DK i świadka TJ z tego okresu, dokonane przez Sąd Rejonowy wskazują iż sytuacja pozwanego była znacznie lepsza od świadka TJ, co sam przyznał świadek w swych zeznaniach odpowiadając na pytanie pełnomocnika (k. 111-115). Sąd Rejonowy również zasadnie przyjął iż okoliczności podpisania oświadczenia były takie jak twierdził pozwany albowiem wskazuje na to wiele faktów. Między innymi świadczy o tym brak wskazania w oświadczeniu dokładnego adresu pozwanego DK. natomiast podany jest dokładny adres świadka TJ, ponadto okoliczność, iż oświadczenie zostało spisane ręcznie przez TJ, które zostało spisane przez niego w pierwszej osobie liczby pojedynczej a pozwany się pod nim jedynie podpisał. Zdaniem Sądu Okręgowego powyższe okoliczności wskazują. iż do podpisania przedmiotowego oświadczenia doszło w sytuacji przedstawionej przez pozwanego.
Wszystko to świadczy o prawidłowo ustalonym przez Sąd Rejonowy stanie faktycznym i doprowadziło do wyciągnięcia przez Sąd Rejonowy zasadnego wniosku, iż oświadczenie pozwanego zostało spisane pod wpływem bezprawnej groźby albowiem świadek groził pozwanemu użyciem znacznych wpływów ojca na policji. Bez wątpienia wyprowadzenie pozwanego przez funkcjonariuszy policji z zajęć na uczelni celem przesłuchania w charakterze świadka, mogło utwierdzić pozwanego w przekonaniu, iż rzeczywiście świadek posiada znaczące znajomości na policji i spełni swe groźby przez co pozwany poniesie odpowiedzialność karną za przestępstwo którego nie popełnił. Tym bardziej iż takiej sytuacji nie spotyka się często, aby świadek był zabierany na przesłuchanie z miejsca pracy czy ze szkoły. Świadek powinien otrzymać bowiem wezwanie celem przesłuchania, natomiast doprowadzenie przez funkcjonariuszy jest ostatecznością i następuje w ściśle określonych sytuacjach np. gdy świadek uporczywie nie stawia się na wezwanie policji lub prokuratora, z czego zdawał sobie sprawę pozwany. Z tego względu Sąd Rejonowy zasadnie uznał. iż oświadczenie dotknięte było wadą oświadczenia woli powodującą względną nieważność czynności prawnej, a pozwany skutecznie uchylił się od skutków prawnych złożonego pod wpływem groźny oświadczenia woli poprzez złożenie oświadczenia wysłanego świadkowi TJ w dniu 28 grudnia 2009 roku. Zgodnie z art. 87 Kto złożył oświadczenie woli pod wpływem bezprawnej groźby drugiej strony lub osoby trzeciej, ten też może uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia, jeżeli z okoliczności wynika, że mógł się obawiać, iż jemu samemu lub innej osobie grozi poważne niebezpieczeństwo osobiste lub majątkowe. Natomiast art. 88 1 stanowi, iż uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie. Uprawnienie do uchylenia się wygasa natomiast w razie błędu – z upływem roku od jego w a w razie groźby – z upływem roku od chwili, kiedy stan obawy ustał ( 2). Stan obaw) u pozwanego trwał przez cały ten czas albowiem pozwany miała podstaw aby obawiać się. iż świadek mający tak znaczne znajomości w policji może w każdym czasie zgłosić przestępstwo z art.193 kk, i w każdej czasie mogą przyjść po niego funkcjonariusze. Wobec powyższego Sąd Okręgowy, nie znajdując uzasadnionych podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego wyroku, na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.
O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. art. 98
Par. 1 i 3 k.p.c. w zw. Z par. 13.ust. 1 pkt 1 w zw. Z par. 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Oceń wpis:
[Liczba głosów: 0 Ocena średnia: 0]

18/09/2014

Skomentuj