Doradca

bezpłatne porady prawne i finansowe

Odsetki w umowie prywatnej pożyczki, przedawnienie – uzasadnienie wyroku

skomentuj

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 kwietnia 2014r.
Sąd Rejonowy w Sosnowcu l Sekcja ds. uproszczonych w ramach I Wydziału Cywilnego w składzie:
Przewodniczący: SSR … Protokolant: stażysta …
po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014r. w Sosnowcu na rozprawie sprawy z powództwa RG przeciwko KC o zapłatę
1/ zasądza od pozwanego KC na rzecz powoda RG kwotę
1116,00 zł (jeden tysiąc sto szesnaście złotych) z odsetkami ustawowymi od 13 czerwca
2013r. do dnia zapłaty;
2/ oddala powództwo w pozostałym zakresie;
3/ zasądza od powoda RG na rzecz pozwanego KC kwotę 733,88 zł (siedemset trzydzieści trzy złote 88/1 00) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Uzasadnienie
Powód RG, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagał się zasądzenia od pozwanego KC, na swoją rzecz kwoty 6228,99 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 23 maja 2013 r., do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu, powód wskazał, iż przedmiotowa wierzytelność wynika z umowy pożyczki z dnia 21 marca 2007 r., zawartej przez pozwanego z RŚ, oraz z podpisanego przez nich dnia 1 czerwca 2009 r., porozumienia w sprawie spłaty pożyczki. Powód wskazał ponadto, iż dnia 13 września 2009 r., na podstawie umowy powierniczego przelewu wierzytelności RŚ dokonał na jego rzecz cesji wierzytelności, a powód dnia 27 października 2009 r. uzyskał prawomocny nakaz zapłaty w sprawie o sygn. akt I Nc 1027/09 wydany przez Sąd Rejonowy w Sosnowcu. Jednakże jak wskazał powód zasądzona w nakazie zapłaty kwota, stanowiła tylko część należnych mu odsetek, ponieważ na podstawie porozumienia z dnia 1 czerwca 2009 r., strony ustaliły wysokość odsetek za opóźnienie w spłacie pożyczki w wysokości przekraczającej wysokość odsetek maksymalnych w rozumieniu kodeksu cywilnego z tego też powodu, powód dochodzi różnicy pomiędzy wysokością odsetek maksymalnych naliczanych od dnia 5 października 2009 r., do dnia 22 maja 2013 r., a wysokością odsetek ustawowych
naliczanych za ten sam okres zasądzonych nakazem zapłaty z dnia 27 października 2009 r. oraz odsetek maksymalnych za okres który nie był objęty pozwem w sprawie o sygn. I 1 Nc 1027/09. Co stanowi łączną kwotę 6 228,99 zł.

W dniu 3 czerwca 2013 r., Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Sosnowcu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym o sygn. akt I Nc 2044/13. Od którego, w ustawowym terminie, pozwany KC reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł sprzeciw, zaskarżając nakaz zapłaty w całości. Pozwany wskazał że faktycznie zawarł z RŚ umowę pożyczki gotówkowej, a wobec niemożliwości jej spłacenia w wyznaczonym terminie podpisał z pierwotnym wierzycielem dnia 1 czerwca 2009 r., porozumienie odnośnie spłaty pożyczki, przedłużając tym samym termin spłaty należności.

Jednakże jak zaznaczył pozwany, cała należność wynikająca z prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w dniu 27 października 2009 r., została przez niego spłacona na rachunek bankowy Komornika prowadzącego wobec niego postępowanie egzekucyjne. Pozwany zgłosił ponadto zarzut przedawnienia roszczenia, oraz podniósł zarzut niewykazania przez powoda sposobu naliczania wysokości żądanej pozwem kwoty, oraz naruszenie zasad współżycia społecznego.

Sąd ustalił:
Dnia 21 marca 2007 r., pozwany zawarł z pierwotnym wierzycielem RŚ, umowę pożyczki gotówkowej, na mocy której pozwany otrzymał pożyczkę w kwocie 20 000,00 zł, zobowiązując się ją zwrócić wraz z odsetkami umownymi w wysokości 5 % w stosunku rocznym do dnia 31 maja 2009 r. Wobec niemożliwości płaty pożyczki w wyznaczonym terminie, pozwany podpisał z Ryszardem Śmiałkiem dnia 1 czerwca 2009 r., porozumienie
odnośnie spłaty pożyczki, ustalając harmonogram ratalnych spłat pożyczki. W par. 5 porozumienia, ustalono odsetki w wysokości 0,2 % dziennie za opóźnienie w spłacie rat pożyczki. Ustano również wymagalność kwoty w całości w razie spóźnienia z zapłatą raty pożyczki, co nastąpiło po pierwszej wpłacie. (dowód: umowa pożyczki gotówkowej z dnia 21 marca 2007 r. — k. io; porozumienie z dnia 1 czerwca 2009 r. W sprawie spłaty pożyczki — k. 12)

Dnia 13 września 2009 r., pierwotny wierzyciel RŚ dokonał cesji wierzytelności na rzecz powoda RG.
(dowód: umowa powierniczego przelewu wierzytelności z dnia 13 września 2009 r. — k. 9; zaznania świadka Ryszard śmiałek — k. 116-117)

Nakazem zapłaty z dnia 27 października 2009 r., wydanym przez Sąd Rejonowy w Sosnowcu w sprawie o sygn. akt I 1 Nc 1027/09 Sąd nakazał pozwanemu zapłacić powodowi kwotę 18000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 5 października 2009 r., do dnia zapłaty, oraz zwrócić koszty procesu. (dowód: nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 27 października 2009 r. — k. 14; Akta sprawy o sygn. I Nc 1027/09)

Po wszczęciu egzekucji komorniczej, pozwany KC, dokonał na właściwy rachunek bankowy Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa — Nowej Huty, poszczególnych wpłat. (dowód: dowody wpłat — k. 31-35; Akta Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa — Nowej Huty o sygn. KM 122/10)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dokumenty, oraz zeznania świadka RŚ, gdyż Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jego zeznań gdyż były logiczne, spójne i konsekwentne.
Sąd nie dał wiary zeznaniom pozwanego KC, w zakresie w jakim twierdził on, że strony miały inny zamiar niż ten wyrażony w umowie porozumienia, oraz temu iż umowa pożyczki nie została sporządzona przez strony od razu w 2007 r., a dopiero 1 czerwca 2009 r., podczas podpisywania porozumienia, z tego względu że twierdzenia pozwanego pozostawały w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ponadto nie miały wpływu na dokonywanie ustaleń w sprawie. (k. 167).

Sąd zważył co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
Strona powodowa żądała zasądzenia na jej rzecz od pozwanego kwoty 6228,99 zł., stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością odsetek maksymalnych naliczanych od dnia 5 października 2009 r. do dnia 22 maja 2013 r., a wysokością odsetek ustawowych naliczanych za ten sam okres, zasądzonych nakazem zapłaty w sprawie o sygn. akt I i Nc 1027/09 ( 5903,51zł) oraz odsetek maksymalnych naliczanych za okres od dnia 2 września 2009 r. tj. dnia stanowiącego dzień następny po terminie wymagalności całości roszczenia, do dnia 4 października 2009 r. tj. za okres który nie był objęty pozwem na podstawie którego dnia 27 października 2009 r., został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (325,48zł). Wskazana wierzytelność wynika z niespłaconej w terminie umowy pożyczki gotówkowej z dnia 21 marca 2007 r., oraz porozumienia zawartego dnia 1 czerwca 2009 r., którą to wierzytelność powód nabył na podstawie cesji wierzytelności.
Zgodnie z art. 720. par. 1 k.c. Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany podniósł szereg zarzutów kwestionujących zasadność przedmiotowego roszczenia. W pierwszej kolejności podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, wskazując iż żądane przez powoda odsetki są świadczeniem okresowym i przedawniają się z upływem trzech lat. Stwierdzić należy, że podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia nie jest zasadny, uznać bowiem należy, iż dokonywane spłaty (przez pozwanego w postępowaniu egzekucyjnym na postawie tytułu stanowiącego nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanego na podstawie porozumienia z 1 czerwca 2009) stanowiły niewłaściwe uznanie roszczenia co przerwało bieg terminu przedawnienia (art.123 par. 1 pkt 2 kc) /pierwsza wpłata z 30 kwietnia 2010- ostatnia wpłata 8.10.2012 – karta rozliczeniowa z akt komorniczego postępowania egzekucyjnego komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie Marcina Kaźmierczyk Km 122/10/. Pozwany, któremu dnia 16 listopada 2009 doręczono odpis nakazu zapłaty wydanego w sprawie I 1 Nc 1027/09, na podstawie porozumienie z dnia 1 czerwca 2019r, nie wniósł sprzeciwu od powyższego nakazu zapłaty. Stosownie do treści art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Niewątpliwie dochodzona przez powoda kwota stanowiąca różnicę pomiędzy wysokością odsetek maksymalnych, a wysokością odsetek ustawowych należy do świadczeń okresowych i termin jej przedawnienia wynosi trzy lata. Jednak wobec przerwania biegu przedawnienia kolejnymi wpłatami pozwanego, przedawnienie rozpoczyna swój bieg na nowo.

Do dnia wniesienia pozwu roszczenie nie przedawniło się. Uznać jednak należy, iż powód nie wykazał wysokości żądanej kwoty — sposobu wyliczenia skapitalizowanych odsetek za okres do dnia 23 maja 2010 — w którym wpłaty dokonywane przez pozwanego w postępowaniu egzekucjom przekroczyły kwotę odsetek ustawowych – a nie odniósł się do zarzutu pozwanego spłaty należności głównej — dokonanej w postępowaniu egzekucyjnym. Na dzień 23.04.2010 r. suma odsetek ustawowych wynosiła 1288,61 (zajęcie wierzytelności k.26 akt komorniczych Km 12/10).

Pierwsza wpłata dłużnika nastąpiła 30 kwietnia 2010 — w kwocie 1000 zł i nie pokryła w całości odsetek, druga wpłata z 23 maja 2010 w kwocie 1000 zł pokryła już w całości wymagalne odsetki ustawowe na te dzień i winna być przynajmniej częściowo zaliczona na poczet spłaty należności głównej. W braku oświadczenia powoda co do sposobu zaliczenia poszczególnych kolejnych wpłat dokonywanych przez dłużnika i braku wykazania sposobu wyliczenia dochodzonej należności za okres od 23 maja 2010 do spłaty zadłużenia w całości- 12 .10.2012- uznać należy na podstawie art.6 kc za niewskazaną co do wysokości kwotę dochodzoną pozwem w niniejszej sprawie. W tym zakresie powództwo oddalono. W pozostałym zakresie, po spłacie w całości należności głównej za okres od 12.10.2012 do wniesienia pozwu 22 maja 2013/jak żądał powód/ odsetki w ogóle nie są należne — dłużnik nie opóźniał się już ze spłatą świadczenia pieniężnego (art.481 kc). Zatem co do żądania dalszych odsetek — po okresie spłaty należności głównej powództwo oddalono jako niezasadne. Natomiast za okres od 5 października 2009 do 22 maja 2010 zasądzono kwotę 790,52zł — stanowiącą różnicę pomiędzy należnymi za ten okres odsetkami maksymalnymi w kwocie 2258,63zł (229 dni opóźnienia) a odsetkami ustawowymi za ten okres w wysokości 1468,11 zł wyegzekwowanymi w postępowaniu egzekucyjnym: 2258,63zł-1468, = 790,52 zł na podstawie art.359 par. 2 (2) kc. Zasądzono również kwotę 325,48 zł jako skapitalizowane odsetki za okres od 3 września 2009 tj. dnia stanowiącego dzień następny po terminie wymagalności całości roszczenia, do 4 października 2009 — na podstawie art.359 par. 2 (2) kc — za okres te powód w ogóle nie dochodził odsetek w pozwie na podstawie którego wydano nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczy. Łącznie zatem zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1116,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 13 czerwca 2013 (data doręczenia pozwanemu odpisu pozwu w sprawie) do dnia zapłaty.

Niezasadny okazał się zarzut pozwanego twierdzącego, że strony zawierając dnia 1 czerwca 2009 r., porozumienie dotyczące spłaty pożyczki miały inny zamiar niż ten wyrażony w umowie porozumienia. Przeczą temu przede wszystkim zeznania świadka RŚ, oraz sama treść porozumienia podpisanego przez pozwanego, z którego wynika jednoznacznie wola stron. Już tylko na marginesie należy wskazać, że pozwany mający wyższe
wykształcenie prawnicze powinien przewidywać konsekwencje jakie niosą podpisywane przez niego umowy. W końcu bezzasadny jest również zarzut co do tezy iż roszczenie którego domaga się powód zostało przez pozwanego zaspokojone.

O kosztach Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku w oparciu o art. 100 zd.1 k.p.c. oraz par. 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Powód wygrał sprawę w 18 przegrał w 82 % stąd winien zapłacić pozwanemu kwotę 733,88 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. (łączne koszty w sprawie wyniosły 2684zł, 1217 zł x2 wynagrodzenia pełnomocników i 250zł wpis sądowy z czego pozwany winien zapłacić 483,12 zł stanowiącą 18% a poniósł koszty w wysokości 1217zł).

Oceń wpis:
[Liczba głosów: 0 Ocena średnia: 0]

13/09/2014

kategoria: przedawnienie

Skomentuj