Doradca

bezpłatne porady prawne i finansowe

Oddalenie sprzeciwu od nakazu zapłaty

skomentuj

Robię przedświąteczne porządki i znajduję uzasadnienia wyroków w starych sprawach. Pomyślałem sobie, że niektóre z nich warto wrzucić na tego bloga, bo można się czegoś z nich nauczyć, dowiedzieć się, „jak to idzie” w sądzie. Postaram się dzisiaj kilka uzasadnień tu wrzucić w odrębnych notkach.

Najpierw macie poniżej oddalenie sprzeciwu od nakazu zapłaty bez przeprowadzania rozprawy.

Uzasadnienie. Powód Robert Grabowski, pozwem wniesionym w dniu 18 marca 2009r. domagał się zasądzenia od pozwanego K Spółka Jawna w L kwoty 43.138,22 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 4 listopada 2008 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Na uzasadnienie swoich roszczeń powód podał, iż prawo do przedmiotowego roszczenia uzyskał w wyniku przelewu powierniczego wierzytelności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Grabowski Inkasso Doradztwo Finansowo Prawne. Powód wskazał, iż wezwał pozwanego do uiszczenia należności, lecz ten nie uczynił zadość temu żądaniu. W dniu 31 marca 2009 r. tut.. Sąd wydał w sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w sprawie sygn. akt …, zasądzając roszczenie zgodnie z żądaniem pozwu. Powyższy nakaz zapłaty został w całości zaskarżony przez pozwanego, wobec czego utracił moc. Pozwany K Spółka Jawna reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w sprzeciwie od nakazu wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc, iż z kwotą faktury zapoznał się dopiero w chwili wręczenia mu odpisu pozwu bo w wezwaniu do zapłaty była tytko informacja o cesji wierzytelności, a powód nie przedstawił mu żadnego dokumentu. z którego wynikałaby dochodzona wierzytelność. Co więcej. faktura została podpisana przez byłego pracownika pozwanego, nielegitymującego się pisemnym upoważnieniem do dokonywania tego rodzaju czynności. Ponadto pozwany dodał, iż spór ten strony winny rozstrzygnąć polubownie, na co jednak powód, dokonując cesji, nie przystał. Nadto powód nie przedstawił zaświadczenia z Ewidencji Działalności Gospodarczej, które wykazałoby fakt, iż jest on przedsiębiorcą i tym samym uzasadniłoby właściwość Sądu gospodarczego. Pozwany podniósł także zarzut niewłaściwości miejscowej Sądu i wniósł o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Przemyślu, gdyż w okręgu tego właśnie Sądu pozwany ma swoją siedzibę, która tę właściwość wyznacza.

Sąd ustalił: Powód Robert Grabowski prowadzący działalność gospodarczą jako GI w S. zawarł z AN prowadzącym działalność gospodarczą jako N w B. ( nie będącym stroną niniejszego postępowania) pisemną umowę przelewu powierniczego wierzytelności wynikającej z VAT nr 0050/08/FVS opiewającej na kwotę 43.138,22 zł, w której jako dłużnik wskazany został K Spółka Jawna w L. (dowód: umowa przelewu wierzytelności – k 4). Zbywca wierzytelności w dniu 3 października 2008r. wystawił fakturę VAT nr 0050/08/FVS na w/w kwotę z terminem płatności oznaczonym na dzień 03 listopada 2008 r., a odbiór faktury potwierdzony został przez AG z pieczątką zawierającą nazwę pozwanej spółki, jej adres oraz numery NIP i REGON. (dowód: faktura VAT nr 0050/08/FVS z dnia 3 października 2008r. – k 5) AG była pracownikiem pozwanego – fakt przyznany przez pozwanego. Dnia 12 lutego 2009 r. powód wystosował do pozwanego wezwanie do zapłaty długu w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. W wezwaniu określona została kwota należności do zapłaty i telefon kontaktowy powoda oraz zaznaczono, iż do wezwania załącza się umowę przelewu wierzytelności. (dowód: wezwanie do zapłaty z dnia lutego 2009r. wraz z dowodem nadania – k. 7 i potwierdzenie nadania wezwania – k.6). Pozwany nie odpowiedział na wezwanie do zapłaty i nie zapłacił powodowi dochodzonej pozwem należności – okoliczność bezsporna. Przedstawione przez powoda dowody Sąd uznał za wiarygodne i nie budzące wątpliwości. Sąd zważył: Roszczenie powoda w całości zasługiwało na uwzględnienie. Przede wszystkim Sąd nie podzielił zarzutu pozwanego co do braku właściwości tut. Sądu do rozpoznania niniejszej sprawy ( zgłoszonego już po wdaniu się w spór co do istoty sprawy). Zgodnie bowiem z treścią art. 454 par. 1 k.c., jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone, świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia. Natomiast w razie przelewu wierzytelności pieniężnej dłużnik powinien dokonać zapłaty, jeżeli miejsce spełnienia świadczenia nie jest oznaczone, w miejscu zamieszkania lub w siedzibie (siedzibie przedsiębiorstwa) nabywcy wierzytelności w chwili spełnienia świadczenia (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 14 lutego 2002r., sygn. akt 111 CZP 81/01). Skoro więc miejscem zamieszkania powoda jest Sosnowiec, to tut. Sąd był właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy. Zważyć należy, iż w myśl przepisu art. 509 kc. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości wierzytelności, a wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Przelew powoduje więc zmianę po stronie wierzyciela, natomiast sytuacja prawna dłużnika właściwie nie ulega zmianie, z tym zastrzeżeniem, że od momentu dowiedzenia się o cesji, winien spełnić świadczenie nowemu wierzycielowi – cesjonariuszowi. W przedmiotowej sprawie powód wykazał fakt zawarcia z dotychczasowym wierzycielem pozwanego ważnej umowy przelewu przedmiotowej wierzytelności. Ponadto przedstawił dowody które pozwoliły stwierdzić, iż wierzytelność przysługiwała zbywcy oraz, że nabywca w należyty sposób zawiadomił dłużnika o dokonaniu przelewu, jak również że przedstawił mu fakturę VAT opiewającą na żądaną kwotę. Co więcej, przedmiotowa wierzytelność nie została jeszcze przez pozwanego zaspokojona. Rozstrzygając w przedmiocie zasadności powództwa Sąd miał na uwadze fakt, iż pozwany nie wskazał żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska, tj. żądania oddalenia powództwa, wobec czego wmyśl art. 6 kc. poniósł negatywne konsekwencje nie dowiedzenia faktów, z których wywodził skutki prawne. Podstawą oddalenia powództwa nie może być bowiem samo oświadczenie iż pozwany z kwotą określoną w fakturze (a zatem nawet nie z istnieniem długu tylko z jego wysokością) zapoznał się w chwili doręczenia odpisu pozwu oraz, że pracownik odbierający fakturę nie był pisemnie upoważniony do odbioru faktury VAT. Nie stanowi to bowiem dowodu na wskazane okoliczności a ponadto nie daje podstawy do kwestionowania samego obowiązku zapłaty należności. Odnośnie zarzutu pozwanego, iż powód zaniechał obowiązku rozstrzygnięcia istniejący sporu w sposób polubowny, stwierdzić należy w świetle ujawnionych okoliczności sprawy iż jest on bezpodstawny. świadczy o tym fakt wezwania pozwanego do zapłaty na które pozwany w żaden sposób nie zareagował, w rezultacie czego powód miał pełne prawo dochodzić swoich roszczeń na drodze sądowej. Mając na uwadze powyższe. Sąd uwzględniając powództwo w całości, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 43.138,22 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 4 listopada 2008 r. do dnia zapłaty. Zaważyć bowiem należało, iż wraz z przelewem wierzytelności jednocześnie następuje przejście na jej nabywcę praw z nią związanych, w tym także odsetek. Powód miał więc prawo wystąpić z takim żądaniem, albowiem w razie zwłoki dłużnika w spełnieniu świadczenia pieniężnego wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Sąd uznał za zasadne orzeczenie tego świadczenia ubocznego od dnia 4 listopada 2008r., albowiem od tego dnia pozwany pozostawał w opóźnieniu z zapłatą należności. Orzekając o kosztach, Sąd wobec przegranej pozwanego. zastosował zasadę odpowiedzialności za wynik sporu, wyrażoną w art. 98 k.p.c. i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.157,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, obejmującej opłatę od pozwu uiszczoną przez powoda. Wobec tego, że ani strona powodowa, ani pozwana nie złożyły wniosku o przeprowadzenie rozprawy oraz że Sąd, mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń, zgłoszonych wniosków dowodowych i zarzutów, uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne, wyrok w niniejszej sprawie zapadł na posiedzeniu niejawnym zgodnie z treścią art. 479 (17) par. 1 kpc w którego Sąd może wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym, gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, Sąd uzna – mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń, zgłoszonych wniosków dowodowych i zarzutów – że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne Zgodnie z par. 2 wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne jeżeli strona w pierwszym piśmie procesowym złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy, chyba że pozwany uznał powództwo.

Tyle, nie mam tu co pisać.

Oceń wpis:
[Liczba głosów: 0 Ocena średnia: 0]

09/12/2012

Skomentuj